Antoni Świadek

Duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego
27.03.1909 25.01.1945 Pobiedziska

Biografia

Antoni Świadek urodził się 27 marca 1909 roku w Pobiedziskach w Poznańskiem. Był synem Władysława, kołodzieja, i Władysławy z Mieleszyńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Kępnie, gdzie w 1928 roku złożył egzamin dojrzałości. W czasie nauki działał w Sodalicji Mariańskiej oraz w harcerstwie.

Po maturze wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu, gdzie 10 czerwca 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie. Wyróżniał się pracowitością, pobożnością i silnym charakterem. Wymagający wobec siebie, był wyrozumiały dla kolegów.

W lipcu 1933 roku został wikariuszem w bydgoskim kościele farnym i pozostał tam do czasu aresztowania w 1942 roku. Ustanowiono go również kapelanem harcerskim i wojskowym. W 1937 roku został przydzielony jako substytut do kościoła filialnego pw. św. Stanisława Biskupa w Bydgoszczy na przedmieściu Siernieczek. W latach 1937-1939 prowadził działalność duszpasterską oraz doprowadził do budowy plebanii przy kościele. Zdobył szacunek parafian, szczególnie pracując z dziećmi i młodzieżą.

Po najeździe Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku dobrowolnie zgłosił się jako kapelan do jednego z polskich oddziałów i pozostał przy nim aż do klęski. Potem przez pewien czas pracował w szpitalu dla polskich jeńców, zanim powrócił do Bydgoszczy. W okupacyjnych warunkach starał się prowadzić działalność duszpasterską. Wbrew zakazom władz hitlerowskich, aby wszystkie obrzędy liturgiczne sprawować w języku niemieckim, podczas nabożeństw i pogrzebów często posługiwał się językiem polskim. Spowiadał po polsku, przygotowywał potajemnie dzieci do Pierwszej Komunii Świętej, opiekował się ubogimi oraz spotykał z młodzieżą, którą znał z poprzedniej pracy w organizacjach, zwłaszcza w harcerstwie.

Ta działalność nie uszła uwadze Niemców. Zadenuncjowany przez jedną z mieszkanek dzielnicy, której spowiedzi wysłuchał po polsku, latem 1942 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w bydgoskim więzieniu. W październiku 1942 roku został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau, gdzie otrzymał numer 37193. Krótko po przyjeździe zachorował na tyfus brzuszny, z którego wyzdrowiał.

Jako ksiądz był szczególnie brutalnie traktowany oraz zmuszany do ciężkiej pracy. Pracował w komandach Bekleidungslager, później na plantacjach, a w końcu w obozowym komandzie transportowym. Na początku stycznia 1945 roku zachorował na tyfus plamisty, który stał się przyczyną jego śmierci 25 stycznia 1945 roku. Jego zwłoki rzucono do tzw. Totenkammer, a potem pochowano w zbiorowej mogile poza obozem w pobliżu wsi Deutenhofen.

W 1991 roku znalazł się w grupie 108 polskich męczenników za wiarę, zamordowanych podczas II wojny światowej, objętych postępowaniem beatyfikacyjnym. 13 czerwca 1999 roku został beatyfikowany w Warszawie przez papieża Jana Pawła II. Wspomnienie liturgiczne ks. Antoniego Świadka przypada 21 stycznia.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Doprowadził do budowy plebanii przy kościele św. Stanisława Biskupa w Bydgoszczy
Za działalność duszpasterską w języku polskim podczas okupacji niemieckiej został aresztowany i zesłany do obozu koncentracyjnego Dachau
Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 13 czerwca 1999 roku w Warszawie w grupie 108 polskich męczenników
Uhonorowany tablicą pamiątkową w kościele św. Stanisława Biskupa w Bydgoszczy

Ciekawostki

Był kapelanem harcerskim i wojskowym w Bydgoszczy.
Zadenuncjowany przez kobietę, której wysłuchał spowiedzi po polsku.
Zmarł na tyfus plamisty w obozie Dachau 25 stycznia 1945 roku.

Udostępnij